محمد علي موظف رستمي

سخن از كربلاست، كربلا يك محدوده جغرافياي تاريخي صرف نيست، كربلا قطعه اي از زمين و فرش است كه تا به عرش امتداد يافته، از خاك تا افلاك و از ناسوت تا لاهوت، كربلا تنها يك قطعه از خاك و بياباني خشك و برهوت نيست، كربلا قطعه اي از زمين ترك خورده از بي آبي و رفيق و آشناي هميشگي تشنگي نيست، كربلا محصور و محدود به زمين و زمان نيست، كربلا همه ي زمين و تمام زمان است، از آغاز خلقت بشر، از آدم تا خاتم و از خاتم تا قرن بي بصيرت بيست و يكم ميلادي، كربلا محصور در عرض و طول جغرافيايي نيست؛ بلكه تمام اضلاع و زوايا و مدارات طول و عرض جغرافيايي است كه در زميني كوچك خلاصه شده . كربلا گرچه قطعه‌اي كوچك است، اما بهشت با تمام وسعتش در آن معنا شده ، كربلا با تمام تشنگي اش همسايه و هم جوار با رودخانه‌اي هميشه محزون است كه تا ابد شرمنده لبهاي خشك كودكان و طفلان معصوم حسين(ع) كه تركهاي لبهاي خشكشان نشان از قحطي عاطفه ها و ترك وجدان هاي خوابيده در بستر عافيت طلبي انسان هايي آدم نما دارد مي باشد، انسانهايي كه تنها شعار مسلماني را به غارت برده اند و اين ترك ها نماد شقاوت و سنگدلي و بي رحمي آنهايي است كه حسرت بوسه آب زلال را بر لبهاي ترك خورده و تشنه كربلاييان نهاده و نوشيدنش را حرام كرده اند.
كربلا جغرافياي شهادت است. مركز ثقل حريت و آزادگي زمين. كربلا نصف النهار مبدأ و مقسم زمينيان است، خط جدايي دو نيم كره شرقي و غربي . اين نصف النهار پيوسته حايل و تمييز دهنده دو دنياي نيم كره هاست. نيم كره‌اي غربي سياه و تاريك، با ساكناني سفياني، عباسي، اموي و ... و نيم كره اي شرقي روشن و شفاف با قبيله هاي هاشمي، علوي، حسيني و مهدوي و خميني. در اين نيم كره، خورشيد غروبي ندارد و همواره بر آسمان كربلا مي درخشد و نور افشاني مي كند. خورشيد اينجا ليل و نهاري و شبانه روزي است. شب واژه اي غريب و نامفهوم است، چون خورشيد آن دائم النور و روشن و منورالنور و نورالنور است. در كربلا پاك ترين واژه عشق است و وفاداري و استقامت معنا و مفهوم واقعي مي يابد كربلا ترجمان حصين استواري و استقامت در قول و فعل است كه زبانها در آن دچار هرزگويي و لقاقه نمي شوند. محور اصلي جغرافياي شهادت از ميان كربلا مي گذرد. درست از ميان قتلگاه حسين و يارانش. آنهايي كه جرمشان تنها اصلاح و راست كردن نارسائي ها و كژي هاي كژ انديشان بود و به چرخش آوردن محورهاي انحراف حول محور يگانگي و اسلام ناب . كربلا ماندگارترين كتاب و صف آسماني است كه قلم سرخ و رنگين آن از خون هاي پاك و زلال بر برگ هاي زرين نگاشته شده. و اين خونها رنگ نيست كه با كوچكترين نوري خود را ببازد، بلكه خون كربلا، از صبغه اللهي است كه نوراني تر از ديگر انوار است و رنگها همه از آن شرمنده‌اند و محو در آن.
كربلا الهام بخش تمام انديشه هاي پاك بشري است. نه تنها پيروان اسلام كه ديگر اديان آسماني، از آن الهام مي گيرند. جغرافياي كربلا بعد از حادثه روز عاشورا، ديگر بياباني است كه تمام شبانه روزش باراني و رحمت آفرين و دلنواز است. سرسبزترين دشت زمين و زمان است . مدارات و نصف النهارات از سراسر اين كره خاك بر پرگار و مركز كربلا در دوران و چرخشند در جغرافياي كربلا، اشكال مختلف ايثار و از خودگذشتگي، حماسه و مقاومت به وضوح و آشكار تجلي يافته و ترسيم شده اند. همه خونهاي سرخ در سراسر اين زمين خاكي از سرزمين كربلا منشاء و نشأت گرفته اند.
هر سال در محرم، سيلابي از قطرات اشك جاري مي شود. اشكهايي با خلوص و زلال و صاف از دلهايي شكسته و سوخته؛ چرا كه خونهاي سرخ كربلا، روشني حقيقت را بر ذهن ها تابانيد و افكار سياه جهل ناداني و ظلمت را گريزان نمود. پيشروي سپاه اندك سرخ گون و سبز پوش، سپاه سياه اموي و سفياني را با آن خيل عظيمش وادار به شكت و اضمحلال نمود.
كربلا مظهر عفاف و حيات و غيرت است. چشمان نا پاك و آلوده در كربلا مقهور غيرت، عزت و شهامت شدند و كربلا با عاشورا و حسين عجين گشت. كربلا بي حسين، تلّ خاكي بيش نيست، كربلا سرزمين عبرت است، براي همه اعصار و براي همه نسلها. كربلا آتش فشان عشق است. كربلا طپش قلبهاي مشتاق وصال يار است. كربلا قرارگاه معنويت و مسلماني است . كربلا يعني همدلي گروهي بيدل، هم رنگي جماعتي بي رنگ و خالص . كربلا يعني وحدت در عين كثرت، كربلا تركيب همه رنگها با نماد زندگي است كربلا مظهر قالو بلي است (الست بربكم ). كربلا ايستادگي تا آخرين نفس و ايثارقطره خون بر سر پيمان سرخ است. كربلا ميدان جنگ ميان تمام دنياي ماديت با تمامت معنويت است كربلا قتلگاه كودك شش ماهه، تا پير شصت ساله است. كربلا ترجمان رهايي و عزت در اسارت و مسلخ عشق در تاريخ بشريت است .
كربلا صحنه رويارويي همه فريبها در برابر همه بدي ها به وسعت تاريخ است. كربلا نقطه رهايي و پرواز سرهاي بي بدن و گردش و جريان سرها در عمق وجدان همه بني آدم است. كربلا ترجمه واقعي دوست داشتن مجنون وارِ حسين و ياران و همراهان اوست. كربلا شرم سرخ عباس دربرابر طفلان تشنه و موزه عبرت و آموزش تاريخ بشري است كربلا نمايشگاهي از زيباترين و نابترين واژه ها و تفسير « ما رأيت الاجميلا » است.كربلا يعني فوران خون بر تارك زمان، به وسعت و عمق اقيانوسها و سرخي قلب خورشيد و نورانيت دلهاي پاك و با صفا است. كربلا مصداق و تفسير« باي ذنب قتلت » است. كربلا تعبير خواب پيامبر(ص) و محل پوشيدن با ارزش ترين و گران بها ترين لباس، يعني كهنه پيراهن و امانت حضرت زهرا (س) و مكان تكرار دوباره جنگ ميان هابيل و قابيل است. كربلا مدرسه انسانيت در فراخناي تاريخ و شهدا فارغ التحصيلان اين مدرسه اند. كربلا محل عروج انسانهايي وارسته و محل جلوس پيامبر و ائمه و حضرت زهرا (س) است.كربلا يادآور فرياد «هل من ناصر ينصرني»، عاشورا آغاز تاريخ هجري شهادت است. كربلا يك حادثه با واقعه اي صرف نيست، چرا كه هر واقعه محدود به مكان و محدود به زمان و محصور در تاريخ است. بلكه كربلا خود حادثه ساز و واقعه آفرين است .
كربلا ميدان از بين بردن قارچهاي انديشه هاي مسمومي است كه حول و حاشيه اين محور، بي بصيرتي و كم فهمي مردم سر بر آورده بود. استواي كربلا تميز دهنده و جدا كننده است، اصحاب شمال و اصحاب يمين در دو طرف اين خط قرار گرفته اند و خط سرخ كربلا تبيين كننده حق و باطل و مقسّم دنيا طلبان و منحرفان با رها شدگان و احرار. كربلا سكوي پرواز و صعود است . مرداني چون قاسم، زهير، برير، جعفر،اصغر، مسلم و... كه پرواز براي بقاء و جاودانگي حقيقي آن جهاني را در سر داشتند. و از سويي ديگركربلا نقطه سقوط و ذلالت جماعتي گمراه و منحرف است كه خود ظرفيت پذيرش حق و حقيقت را نداشته و يا نخواستند كه داشته باشند و چون خفاشان و كركسها در پهناي رذالت سقوطي به قهقهرا داشته اند، سقوطي تا ژرفناي تاريخ سياه چهرگان و ذليلان .
كربلا چشمه ي كوثر است، در كوير تنهايي و بي ياوري. چشمه اي كه آب آن مايه حيات بشري است و همواره در عمق و جان و باورهاي آدميان جاري و ساري و سيراب كننده كامهاي تشنه آزادي و آزادگي است.
كربلا نقشه راه است براي طالبان و سالكان كوي دوست و وصال يار و مركز ثقل اعتقادات و ارزشها و هنجارهاي ناب براي جستجوگران و كمال جويان و سعادت خواهان. كربلا يك فرهنگ است، يك انديشه ناب و يك حركت و جنبش به وسعت تاريخ بشريت. كربلا يك كانون جوشان ولايت پذيري و اطاعت با شعور و آگاهي است.. كربلا كارخانه ذوب و تفتيدگي انسانهايي خود ساخته و مقاوم و ولايت مدار محض است. كربلا حادثه و واقعه اي صرفاً تاريخي نيست بلكه تأثيرگذار و الگو ساز در همه اعصار و زمانهاست. كربلا مبدأ تاريخ انسان آزادگي و حريت است.
كربلا يعني قلب تپنده تاريخ و عاشورا آغاز تاريخ حقيقي هجري شهادت بود. در كربلا وفاداري جرم بود و جفا كردن روا و مقبول، در كربلا جواب هم رنگي، سنگ بود و سزاي خوب بودن چوب. در كربلا طاقت ها طاق شدند. خيمه هايي عمود بر پا بود. در كربلا آب فرات از خجالت عباس آب شد. تنها در كربلا حق برادري به خوبي ادا شد و حق خواهري نيز هم. در كربلا تنها انسان، قصاص شد. و تاوان دوست داشتن و ايستادگي بر سر پيمان را با دادن سر ، پذيرا شد. در كربلا خيمه ها چون هيمه آتش شدند. در كربلا انگار نيزارهاي فرات، نيزه شدند و مشكها با اشكها پر و حسرت و رشك در پي مشكي كه هيچگاه پر نشد و به كام تشنه اي نريخت. در كربلا آب بي آبرو شد و آبروي عباس. لبان تشنه اش در دل آب شد. هواي كربلا بي هوايي ا ست، آرامش و نسيمي ندارد، طوفاني و پرخروش است. در كربلا نورها در چشمان بصير، موج مي زدند و بصيرت در دينداران غوطه ور، اعمالشان تنها با اخلاص، آميخته و قلبهاشان توأم با يقين و اطمينان.
در كربلا حتي صبر هم از تحمل سختي و شدائد آل البيت بي صبر و بي طاقت
و كلام آخر، آري كربلا هنوز كرب و بلا است.